Isa (22 jaar)

Soms denk je dat de tijd alle wonden heelt, maar uit ervaring kan ik zeggen dat dit niet zo is. Ik heb er mee leren leven maar dat betekent niet dat de invloed van het verlies van mijn vader toen ik 7 jaar was geen blijvend litteken heeft achter gelaten. Ik merk het ook in mijn omgang met jongens, het stoer doen, die mannelijke kracht alsof ik daar nooit een voorbeeld van heb meegekregen. Ik heb dat allemaal zelf moeten leren met vallen en opstaan hoe hier mee om te gaan. En zeker nu ik ouder ben heb ik nog zoveel vragen aan mijn vader die helaas onbeantwoord zullen blijven.

Paul (19 jaar)

Toen was ik ineens de man in huis, maar ik was nog maar 12 jaar en toch voelde ik op een of andere manier dat ik voor mijn moeder en zusje moest zorgen. Daarnaast heb ik de pubertijd overgeslagen en heb gezorgd dat mijn moeder nooit ongerust over mij hoefde te zijn. Vaak en nog steeds ben ik overbezorgd richting mijn zusje, die vaak zegt, je bent mijn vader niet. En nu sta ik voor de keuze welke richting ik op wil qua werk. Waarschijnlijk ga ik hetzelfde als mijn vader doen, want daar heb ik een goed gevoel bij.

Sarah (21 jaar)

Ik ben echt een papa’s kindje, vooral in de weekenden als hij niet hoefde te werken deden we alles samen. Boodschappen doen, samen in de tuin, leuke dingen voor mama kopen. Toen stopte dat van de ene op de andere dag toen hij een hersenbloeding heeft gekregen. Hij heeft nog even in het ziekenhuis gelegen maar er was niets meer aan te doen. Ja ik kan nu zeggen dat het heel zwaar is en dat het fijn is als je hulp krijgt bij het verwerken van het verlies. Gelukkig ben ik nu erg close met mijn moeder en kunnen we er samen goed over praten als een van ons het even niet ziet zitten.

Alle verhalen zijn waargebeurd, alle foto’s zijn fictief.