Sabine (13 jaar)

Mijn vader is overleden toen ik 10 jaar was. Een jaar daarna hebben mama en ik deze hond genomen om lekker mee te wandelen. En als ik mezelf verdrietig voel is Max er om mij te troosten. Ik weet nog toen ik naar het VO ging dat ik weer mijn verhaal opnieuw moest vertellen aan de nieuwe leerlingen in mijn klas. Als ik bij vriendinnen speel kan ik wel eens jaloers zijn omdat zij nog wel een vader hebben. Mijn moeder heeft inmiddels een nieuwe vriend, die is wel oké hoor maar het is niet mijn vader. Verder zit er een meisje bij mij in de klas die ook geen vader meer heeft, gelukkig kunnen we het er samen over hebben wat dit allemaal voor ons betekent.

Naomi (15 jaar)

Mijn vader is verongelukt toen ik 5 jaar oud was. Het sneeuwde die dag en door de gladheid zijn er een aantal auto’s op elkaar gebotst en hij heeft het niet overleefd. Iedereen zegt dat ik zijn ogen heb maar ik weet niet zoveel meer van die periode. Gelukkig heeft mijn moeder veel foto’s van mijn vader zodat ik weet hoe hij eruitziet. Ik merk dat ik soms helemaal geen zin heb en het liefste heel de dag op mijn kamer zit. Mijn moeder wordt daar dan weer verdrietig van dus dan ga ik maar weer naar beneden. Op school heb ik vaak ruzie met de juffrouw omdat zij mij niet altijd begrijpt, maar ach wat weet zij er nu van. Het zal allemaal wel goed komen.

Oscar (12 jaar)

Mijn vader was helemaal gek van voetballen. Hij stond altijd aan de zijlijn om mij aan te moedigen. Drie jaar geleden is hij overleden aan een hartstilstand. Hoe dat kan weet ik nog steeds niet want mijn vader was pas 41 jaar. Ik mis hem nog elke dag en zeker op zaterdag als ik een wedstrijd moet spelen. Bij ieder doelpunt dat ik maak kijk ik even naar boven, omdat ik weet dat hij vandaar meekijkt. Ik zorg nu ook een beetje voor mama want zij is nog steeds heel verdrietig dat papa en niet meer is.

Alle verhalen zijn waargebeurd, alle foto’s zijn fictief.